Cynk i selen stają się jednymi z najbardziej popularnych składników suplementów diety. Reklamy informują, że wzmacniają one włosy i paznokcie, zwiększają płodność, a nawet oczyszczają organizm z toksyn.

Badania pokazują, że cynk i selen, zarówno w za dużym, jak i za małym stężeniu, może zwiększać znacząco ryzyko rozwoju nowotworu.

Cynk – pożyteczny i szkodliwy

Zbyt wysoki poziom tego pierwiastka to nie rzadka sytuacja. Cynk jest groźny, jeśli występuje w stężeniu powyżej 6 tys. mikrogramów na litr krwi. W takiej sytuacji ryzyko nowotworu u kobiet po 60 roku życia jest aż 70-krotnie zwiększone. Prawie 70 proc. kobiet w tym wieku ma za wysoki poziom cynku. Uzależnione jest to od naszej diety. Tego pierwiastka jest dużo w wołowinie, wieprzowinie, drobiu i produktach zbożowych.

Również ponad połowa mężczyzn powyżej 60 roku życia ma za wysoki poziom pierwiastka, co wiąże się z 10-krotnym zwiększeniem ryzyka nowotworu. Zwłaszcza u panów po sześćdziesiątce wysoki poziom cynku jest niebezpieczny, dlatego mężczyźni w tym wieku nie powinni często spożywać wołowiny

Cynk spełnia w organizmie człowieka także istotne funkcje, jak:

  • tworzenie enzymów regulujących metabolizm białek i węglowodanów,
  • regulacja pracy układu krwionośnego, rozrodczego i kostnego.

Niedobór cynku ma związek z chorobami skóry, a także ma wpływ na stany alergiczne i łysienie.

Nadmiar cynku jest natomiast ogólnie szkodliwy dla zdrowia. Przy wysokich stężeniach odkłada się w nerkach i wątrobie, powoduje niedokrwistość. Nadmierne spożywanie cynku, może spowodować obniżenie przyswajalności innych pierwiastków, jak: żelazo, fosfor, miedź i wapń.

Cynk znajdziemy w takich produktach, jak:

  • ostrygi,
  • krewetki i inne skorupiaki,
  • czosnek,
  • sezam,
  • migdały,
  • dziki ryż.

Selen a ryzyko raka

Za duże lub za małe stężenie selenu jest najpotężniejszym czynnikiem ryzyka rozwoju raka wśród substancji mineralnych, które badano. Optymalne stężenie selenu we krwi to 92-108 mikrogramów na litr surowicy krwi.

  • Jeśli stężenie selenu jest większe niż prawidłowe, ryzyko rozwoju raka jest zwiększone 60-krotnie.
  • Jeśli selenu jest za mało, wtedy 40-krotnie większe jest ryzyko rozwoju nowotworu.

Polskie badania pokazują, że 13 proc. kobiet miało zbyt wysokie stężenia selenu we krwi, optymalny poziom miało 40 proc., a niedobór – 47 proc. Wśród pań biorących udział w badaniu, u których rozwinął się nowotwór, połowa wykazywała za małe stężenie selenu, a 15 proc. – za duże.

Naukowcy zwracają uwagę, że warto zbadać u siebie jednocześnie poziom takich metali ciężkich, jak arsen, kadm, ołów, rtęć, a także pierwiastków: cynk, miedź, selen. Dostają się one najczęściej drogą pokarmową lub wziewną (np.: przez wdychanie lotnych związków lub jako par czystego metalu). Skutki zdrowotne regularnego spożywania produktów, zawierających nawet niewielkie ilości tych mikroelementów, mogą ujawnić się po wielu latach, ponieważ magazynowane są one w naszym organizmie.

Selen znajduje się w następujących produktach:

  • orzechy brazylijskie,
  • produkty zbożowe,
  • ryby,
  • czosnek,
  • grzyby.

Nadmiar selenu może też wywoływać takie objawy, jak:

  • łamliwość i utrata paznokci,
  • intensywne wypadanie włosów,
  • choroby układu nerwowego – nerwowość, niestabilność emocjonalna, depresja,
  • nudności, wymioty czy potliwość.

Niedobór selenu może powodować z kolei m.in.

  • niewydolność serca,
  • nieprawidłowe działanie tarczycy.

Niski poziom selenu występuje w ostrym zapaleniu trzustki, reumatoidalnym zapaleniu stawów, niewydolności nerek, u osób chorych na depresję, czy z chorobami naczyń krwionośnych.

Red. (źródło: zdrowie.pap.pl)

Print Friendly, PDF & Email

BRAK KOMENTARZY

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

CAPTCHA